نگارش هذیونیات یک ابله

حدود دوماه پیش شروع شد. حسش شبیه این بود که با سرعت بالا به یه دیوار بتنی برخورد کنی. دلایل هم البته زیاد بود. اما تو اون لحظات فقط میدونستم تنها چیزی که میتونه کمکم کنه اینه که اول خودمو دوست داشته باشم. یعنی میدونستم تنها راه نجاتم، خودمم. اما از خودم ناامید بودم. از اینکه میدیدم مدام اشتباه میکنم تو زندگیم. حس میکردم نمیتونم خودمو دوست داشته باشم. همش منتظر بودم یکی بیاد دستمو بگیره و بلندم کنه. اما انتظار بیهودهای بود. این رو هم میدونستم. بعد از کلی کش و قوس که کم هم دردناک نبود، به طور اتفاقی تو مسیری که دنبالش بودم قرار گرفتم. یه روز برگ...

ادامه مطلب